List do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

 

W listopadzie 2015 nasza Fundacja wysłała do Prezydenta RP list, w którym zwraca na problemy osób niepełnosprawnych.

Poniżej treść tegoż listu.

GODLO POLSKI

Warszawa, 26 listopada 2015r.


 Pan Andrzej Duda

Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej

 

Fundacja „Zapewnić przyszłość” chce zwrócić uwagę na sytuację dorosłych osób z niepełnosprawnością sprzężoną, które wyszły z systemu edukacji, a z racji swojej niepełnosprawności pozostają w domu bez specjalistycznego wsparcia. Mamy tu na myśli grupę osób z niepełnosprawnością ruchową, której towarzyszy upośledzenie umysłowe, brak mowy czynnej, padaczka, upośledzenie wzroku, autyzm czy zaburzenia emocjonalne. Niestety nie zostały wypracowane do tej pory rozwiązania systemowe, które sprzyjałyby ich dalszemu usamodzielnianiu i integracji społecznej, prowadząc do niezależnego życia.

1. Brak ośrodków dziennego wsparcia dla osób niepełnosprawnych z niepełnosprawnością sprzężoną. Warsztaty Terapii Zajęciowej (WTZ) i Środowiskowe Domy Samopomocy (ŚDS) odrzucają ich jako potencjalnych beneficjentów, gdyż potrzebują oni indywidualnego wsparcia.
Istniejący system finansowania tych ośrodków zapewnia jednego asystenta na pięciu podopiecznych. W przypadku niepełnosprawności sprzężonej powinien być zapewniony jeden opiekun dla jednego podopiecznego. W standardzie wyżej wymienionych placówek nie jest przewidziany personel medyczny – pielęgniarki, co automatycznie wyklucza z grupy uczestników osoby z padaczką.

2. Tworzone przez organizacje pozarządowe ośrodki wsparcia funkcjonują w bardzo skromnych warunkach. Osoba niepełnosprawna zamiast wsparcia ze strony fachowo przygotowanych specjalistów otrzymuje tu głównie opiekę. Jest to konsekwencją finansowanie placówek w trybie konkursowym i braku rozpoznania przez organ rozpisujący konkurs rzeczywistych potrzeb przyszłych beneficjentów.

3. Osoby niepełnosprawne z niepełnosprawnością sprzężoną nie są objęte kształceniem ustawicznym. Wypracowane w ciągu kilkunastu lat nauki techniki szkolne i kompetencje społeczne zanikają. Zamiast rozwoju zainteresowań i pasji następuje regres i spadek aktywności. Szczególne widoczne jest to w przypadku braku umowy czynnej, gdy używane są alternatywne formy komunikacji. Osoby takie wymagają ciągłego wsparcia ze strony specjalisty. Niestety ustaje ono wraz z zakończeniem etapu szkolnego, co uniemożliwia często swobodną komunikację społeczną, powoduje samotność, frustrację czy poczucie bezsilności.

4. Opisywana grupa osób niepełnosprawnych nie ma szansy na korzystanie z mieszkalnictwa wspomaganego w formie obecnie proponowanej. Środki przeznaczane na tego typu mieszkania nie uwzględniają potrzeb osób wymagających funkcjonowania w systemie 1:1. Gwarantuje on
beneficjentowi poczucie bezpieczeństwa, spokojną adaptację, zapewnia dalszy rozwój umiejętności życiowych i uczestnictwo w życiu społecznym.

5. Brak usług wytchnieniowych dla rodziców i opiekunów tej grupy osób. Co zrobić w sytuacji kryzysowej w rodzinie, w przypadku konieczności leczenia szpitalnego, jakie są rozwiązania na wypadek śmierci rodziców czy opiekunów? Nie ma na to odpowiedzi. Rozwiązania są wyłącznie
doraźne, często przypadkowe i mało skuteczne.


Podsumowując, rzeczywistość w jakich żyjemy prowadzi do wykluczenia społecznego tej grupy osób a co za tym idzie także ich rodzin. Naruszane jest prawo do samodzielnego życia i integracji społecznej (co zapewnia Art. 19 Konwencji Praw Osób Niepełnosprawnych), prawo do edukacji (Art. 24 Konwencji Praw Osób Niepełnosprawnych) a przede wszystkim, zamknięta pozostaje droga tych osób do niezależnego życia.


 

Cookie Control - strona wykorzystuje cookies do przechowywania informacji na twoim komputerze w celach reklamowych i statystycznych. Uznajemy, że kontynując korzystanie z serwisu, wyrażasz na to zgodę. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Kliknij przycisk Akceptuje, aby zaakceptować Cookies.

  Akceptuje pliki Cookies na tej stronie.
EU Cookie Directive Module Information